Eroica i echo ostatnich słów

W programie pełne emocji i refleksji Cztery ostatnie pieśni Richarda Straussa, w których sopran i orkiestra tworzą niezapomnianą, liryczną opowieść, oraz monumentalna III Symfonia Eroica Beethovena – dzieło pełne heroizmu, dramatyzmu i muzycznej pasji. Wieczór, w którym klasyka brzmi jak nigdy dotąd!

Wykonawcy:

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Warmińsko-Mazurskiej

Łukasz Borowicz – dyrygent

Helena Juntunen – sopran

Program:

Richard Strauss – Cztery ostatnie pieśni

Ludwig van Beethoven – III Symfonia Es-dur Eroica op. 55

Cztery ostatnie pieśni Richarda Straussa to jego pożegnanie zarówno z muzyką, jak i… światem. Cykl ten skompletowany został bowiem zaledwie kilka miesięcy przed śmiercią kompozytora. Składa się on z następujących utworów:

Frühling (Wiosna)

September (Wrzesień)

Beim Schlafengehen (Zasypiając)

Im Abendrot (O zachodzie słońca)

Teksty to impresje o trwaniu i przemijaniu ukryte w poetyckich, lapidarnych wersach niestroniących od porównań do natury.  Za tą akceptującą rzeczywistość narracją podąża muzyka: spokojna, płynąca, szalenie bogata, pozwalająca słuchaczowi rozpłynąć się w rozkoszy nieoczywistej harmonii.

Dla kontrastu III Symfonia Es-dur zwana Eroicą Ludwiga van Beethovena to utwór triumfalny, pełen życia, zwycięstwa, bohaterstwa. Początkowo dedykowany był Napoleonowi Bonapartemu, którego Beethoven bardzo cenił, widział w nim nawet spadkobiercę szlachetnych tradycji demokratycznych Starożytnego Rzymu. Jednak po tym, jak Napoleon koronował się na cesarza Francji, kompozytor oburzył się, zniszczył stronę tytułową, i według relacji naocznego świadka, wykrzyczał następujące słowa: „Czyż i on zatem nie jest niczym więcej niż zwykłym człowiekiem? Teraz i on pogwałci prawa ludzi, by zaspokoić swoją ambicję, wyniesie się ponad wszystkich, stanie się tyranem!” Ostateczny tytuł brzmiał następująco: Sinfonia eroica, composta per festeggiare il sovvenire d’un grand’Uomo (Symfonia bohaterska, napisana ku uczczeniu pamięci wielkiego Człowieka).

P